Ben kisvesini çıkarıp biz diyebiliyorsam… Yaşamın yüreğine dokunup olabiliyorsam kuytu köşelere ışık yolu… Çıkmaz sokaklarda yol haritası çizebiliyorsam. Bir insana can simidi olup nefes olmayı başarıyorsam gözyaşlarında boğulurken… Lacivert gecelerin hırçın dalgalarında deniz feneriysem yaşıyorum demektir.
Şehrin gürültüsünde duyabiliyorsam kuş seslerini… Göğün mavisini, çimenin yeşilini katık yapabiliyorsam yediğim lokmaya… Güneş, buz dağlarını eritip bir gülümseme açıveriyorsa dudaklarımda yaşıyorum demektir.
Acılarımı acılarıma karşı bir kalkan gibi kullanabiliyorsam… Umut öğütüyorsa her daim değirmenim. Her gün yeniden doğuruyorsam kendimi… Düştüğüm yerden şanlı bir şekilde kalkabiliyorsam. Duyabiliyorsam gururun yürekteki coşkusunu yaşıyorum demektir.
Yaşamın siyah beyaz tuvaline renkli fırça darbeleri atabiliyorsam… Olabiliyorsam yaşamın yedi renginden biri… Kalpleşmiş bir kubbede dostlarımla oturup yaşamı demleyebiliyorsam… Sevildiğimi hissediyorsam iliklerime kadar… Olabiliyorsam birilerinin vazgeçilmezi yaşıyorum demektir.
Kendim olup kendim için bir şeyler yapabiliyorsam… Dokunabiliyorsam can suyu verdiğim hayallerimle yaşama… Her şeye değer katarak değer olabiliyorsam yaşıyorum demektir.
Gülümsememe karşılık bir çocuğun dünyasını keşfediyorsam… Çocuk gülüşleri kaçıveriyorsa içime. İçimdeki çocuğu, salıveriyorsam semaya özgürce. Tüm yaşam ılık ılık baran olup içime akıyorsa… Bütün çiçekler yüreğimde açıyor ve ben de burcu burcu kokan çiçek oluveriyorsam yaşıyorum demektir.
Sibel ÇAĞLAYAN
Yorum Yazın