Toplumların çürümesi sessiz başlar. Önce küçük yalanlar normalleşir, sonra büyük manipülasyonlar sıradanlaşır. Bir bakarsınız ki siyaset, ekonomi ve gündelik hayatın her köşesinde gerçeğin yerini çıkar ilişkileri almış. İşte tam bu noktada, “zorunlu dürüstlük sistemi” bir hayal değil, bir zorunluluktur.
Siyasette dürüstlük, yalnızca bir erdem değil, bir mecburiyet olmalıdır. Çünkü halkın iradesi, ancak doğru bilgiyle şekillenir. Yalanla beslenen siyaset, halkı kandırır, demokrasiyi zehirler. Bugün birçok ülkede seçim kampanyaları, vaatler ve söylemler; gerçeği eğip bükme üzerine kurulu. Bu düzenin sürdürülebilirliği yoktur. Halkın güvenini kaybeden siyaset, eninde sonunda kendi meşruiyetini de kaybeder.
Ekonomide ise dürüstlük, güvenin temelidir. Yatırımcı, tüketici, işçi… herkesin ortak beklentisi şeffaflıktır. Ancak rakamların makyajlandığı, bilançoların manipüle edildiği bir ekonomik düzen, kısa vadede kazanç sağlasa da uzun vadede çöküşe mahkûmdur. Krizlerin çoğu, aslında yalanın biriktirdiği borçların patlamasıdır. Zorunlu dürüstlük sistemi, ekonomiyi sağlam temele oturtur: gerçek rakamlar, gerçek üretim, gerçek değer.
Toplumsal düzeyde ise dürüstlük, güvenin ve adaletin en güçlü kalkanıdır. İnsanlar birbirine güvenmediğinde, kurumlar şeffaf olmadığında, medya gerçeği sakladığında; toplum parçalanır. Oysa dürüstlük zorunlu hale geldiğinde, herkesin sözü aynı değeri taşır. Küçük yalanla büyük yalan arasında fark kalmaz; her ikisi de aynı şekilde dışlanır.
Bu sistemin sertliği, caydırıcılığından gelir. Yalan söyleyen siyasetçi, manipülasyon yapan iş insanı, gerçeği saklayan medya; toplumun güven halkasının dışına itilmelidir. Çünkü dürüstlük, yalnızca bireysel bir erdem değil, toplumsal bir düzenin omurgasıdır.
Sonuç olarak: Zorunlu dürüstlük sistemi, hem siyasetin hem ekonominin hem de toplumun yeniden inşası için şarttır. Yalan üzerine kurulan hiçbir düzen uzun süre ayakta kalamaz. Doğruluk ise hem bireyin hem devletin hem de toplumun en sağlam temeli, en güçlü kalkanıdır.
Yorum Yazın