Einstein’in meşhur sözünü bilmeyen yok: ‘‘Ağzımızdan çıkan cümleler ve beynimizden çıkan düşünceler bütün evreni dolaşıp tekrar size geri dönüyor. Bu yüzden konuşmalarınızı ve düşüncelerinizi iyi seçin. İyi seçin ki iyi şeyler sizi bulsun.’’
İyi şeyler sizi mi bulmuyor? Tuttuğunuz her dal, kuruyup elinizde mi kalıyor? Bir türlü dikiş tutturamıyor musunuz? Düğmeleri yanlış iliklediğinizi son ilikte mi fark ediyorsunuz? Hep yanlış kişilere tosluyor, yara bere mi alıyorsunuz? İki yakanız bir araya gelmiyor, borç batağından kurtulamıyor musunuz? Huzuru katık yapamıyor musunuz? Uykularınız delik deşik, bir türlü dengeye gelemiyor musunuz? Geçmişin yükleri sırtınızda bir kambur, geleceğin kaygıları zihninizde bir düğüm mü? Sırf bu yüzden yaşamın güzelliklerine anda kalamadığınız için odaklanamıyor musunuz? Değerinize değer katmaktan uzak, kendinize her gün biraz daha yabancılaşıyor musunuz? Gerçek dostlara, samimi arkadaşlıklara hasret mi kaldınız? Ağzınızın tadı tuzu yerinde değil mi nice zamandır?
Unutmayın ki karmanız tıkır tıkır çalışıyor. Bugünkü yaşadıklarınız vaktiyle yüreğinize serptiğiniz ithal tohumların meyvesi. Sen büyüttün bütün kalbinle. Niyet ettin, oldu! Kim ister ki böyle cehennemi diyebilirsin. Kim cennet meyvelerini yemek istemez?
Gönül sofrandakiler önüne düşer. Karşılık gözetmeden iyilik ettin mi hiç? Bir öksüz ve yetim kalbi sevindirdin mi? Bir yaraya maddi ve manevi derman oldun mu? Bütünün hayrına ameller yaptın mı?
Kısacası iyi insan mayanı koruyabildin mi? Bütün zehirli duyguları kalbinden akıtıp niyetini saf sevgiyle kuşatabildin mi?
Ne demiş Mevlana: ‘‘Gül veren elde gül kokusu kalır.’’ Güzel niyetlerimizle cennetimizi yaratırız.İyiliklerin niyeti temizse size sonsuz nimetleriyle döner. Bu sonsuz nimetlerden sadece ve sadece almayı düşünmeden verenler nasiplenir.
Bugün her ne yaşıyorsak eylediğimiz eylemlerin neticesidir. İyisiyle, kötüsüyle, sevabıyla, günahıyla… Makus bir talihimizden dem vuruyorsak oturup ince ince düşünmeliyiz.
Ah aldığımız insanların kalbini kazanmak için sevginin arı suyunda arınmalıyız. ‘‘Alma mazlumun ahını, çıkar aheste aheste.’’ sözünü kulağımıza küpe yapmalıyız.
Attığımız her yanlış adımdan, evrene tohum olarak saçtığımız karanlık düşünce ve duygularımızdan biz sorumluyuz. Ne güzel demiş cetlerimiz: ‘‘Keser döner, sap kalır; gün gelir, hesap döner.’’
Hesap defterimiz hiçbir zaman dürülmez. Biz bu hayatımızda ödeyemezsek ders alınıncaya kadar ders devam eder. Ruhumuz tekamül edinceye kadar yolculuğuna devam eder.
Bütün yeryüzüne inmiş dinler, güzel ahlakı salık vermiyor mu? Özümüz sevgi hamurundan. Ne zaman maddiyata yönelerek hırsı bencilliğin beşiğinde büyüttük; barış gitti, savaş geldi. İnsanın kendisiyle savaşı bitmedi gitti. Huzur ve mutluluğu Kafdağı’nda aradık durduk.
Oysaki dünya evinin iyi insan olmanın bir okulu olduğunu hatırlayarak yaşasaydık zaten cennetimizi yaşamaya başlayacaktık. Cennetimizi ölümden sonra aramayacaktık.
Şimdi kim ölü, kim diri bu yaşamda? Kim cennette, kim cehennemde?
Gel kardeşim, özüne dön, o sana insan olmanın gereklerini hatırlatacak. Ölümü öldüreceksin! Ölümü öldüreceksin! İyiliği yaşatarak.
Yorum Yazın